Proud

بعد از مدت ها به خودم افتخار می کنم. با اینکه احساس شرم و ناراحتی نسبت به خانواده ام به خاطر هزینه های تمام نشدنی که رو دستشان می گذارم دارم.آن ها هیچ حرفی نمی زنند می گویند فدای سرت و مرا می بوسند. داشتم می گفتم. سال نود و چهار را با غلبه بر دو ترس بزرگ زندگی ام تمام کردم. شاید مهم ترین هایشان. با اینکه گریه م گرفت. استرس گرفتم. سخت بود. اما موفق شدم. قوی شدم. حس می کنم نوزده سال و نیم به بعدم را می توانم شجاعانه تر بجنگم. لبخند بزنم. با خیال آسوده تر. فکر های منفی ام از ذهنم رفته اند. احساس آرامش می کنم. ازت ممنونم که بهم جرئت دادی.